Biurowiec Zarządu Budowy PKP

Kraków wyszedł z II wojny światowej ze zniszczeniami znacznie mniejszymi niż wiele innych polskich miast. W związku z tym w pierwszych latach powojennych nie było potrzeby dużych inwestycji budowlanych w centrum, a niemal cały impet zogniskowany został wokół budowy Nowej Huty. Planowano jednak kilka większych przedsięwzięć, a jednym z nich miało być monumentalne rozwiązanie urbanistyczne wylotu ul. Lubicz i ronda Mogilskiego. Jego projekt powierzono w 1950 roku świeżo upieczonemu absolwentowi Politechniki Krakowskiej – Witoldowi Cęckiewiczowi. Architekt zaproponował „Bramę Mogilską” prowadzącą do Starego Miasta, składającą się z dwóch bliźniaczych biurowców o rzucie litery L, zakomponowanych antytetycznie po przeciwnych stronach ulicy, poprzedzonych dużym zielonym placem.

Zrealizowano zaledwie częściowo jeden z gmachów, zajęty przez Dyrekcję Budowy PKP. Jego budowa przypadła na lata 1952-54. Pod względem architektonicznym ten pierwszy poważny projekt Cęckiewicza – w okresie późniejszym jednej z najważniejszych postaci polskiej architektury nowoczesnej – posiada cechy podobne do zaprojektowanego rok wcześniej przez Włodzimierza Minnicha gmachu Bipronaftu, znajdującego się niedaleko, przy ul. Lubicz 25. Jest to architektura socialistyczna w swej treści, ale nie narodowa w formie. Wyraźne, ażurowe podziały elewacji wskazują na inspiracje dziełami francuskiego architekta – Augusta Perreta. Najwyższe spośród pięciu pięter zostało nieznacznie cofnięte względem poniższych, oddzielone od nich wydatnym gzymsem i przeprute mniejszymi oknami. Zabieg ten dodał monumentalnej bryle lekkości. Także wnętrza biurowca zaprojektowano z dużą starannością – szczególnie efektowna jest klatka schodowa w holu głównym.