Korzystając z tej witryny, zgadzasz się na korzystanie z plików cookie. Możesz zmienić ustawienia dotyczące plików cookie w dowolnym momencie, a także dowiedzieć się więcej na ich temat
Akceptuj Czytaj więcej

Bieńczyce - założenie urbanistyczne

Legenda

Informacje o obiekcie

Zabudowa wsi Bieńczyce miała być rozbudową Nowej Huty, a nie budową osiedla satelickiego. Powodem rozszerzania dzielnicy był ciągły wzrost produkcji, co wiązało się z napływem ludności zatrudnianej w kombinacie. Równolegle z zabudową sektora D i Wzgórz Krzesławickich ogłoszono konkurs na projekt zabudowy wsi Bieńczyce, ulokowanej na północny-zachód od placu Centralnego. Granice prac budowlanych biegły od ulicy Kocmyrzowskiej do rzeki Dłubni i terenów lotniska cywilnego w Czyżynach. Jury ogłoszonego w 1959 roku konkursu nagrodziło pracę zespołu pod kierunkiem Jadwigi Guzickiej. Do zespołu należeli: architekci Anna Basistowa oraz Jan Lewandowski (współpraca przy projekcie urbanistycznym), architekci Kazimierz Chodorowski i Stefan Golonka (projekty budynków), a także dr inż. Tadeusz Kantarek (konstrukcje).
Osiedle Bieńczyce w planach urbanistycznych podzielone zostało na sektory, określane literami E, F, G, H, J. Konkurs przewidywał stworzenie lokali mieszkalnych dla 30 tysięcy mieszkańców w budynkach o zróżnicowanej wysokości, co miało urozmaicić luźną kompozycję przestrzenną. Na 1000 mieszkańców przewidywano 10 miejsc w żłobkach, 51 – w przedszkolach, 142 – w szkołach podstawowych oraz 48 – w szkołach średnich, co wiązało się ze wzniesieniem odpowiedniej liczby budynków dla wspomnianych instytucji. Natomiast budynki mieszkalne miały być niską zabudową – cztery kondygnacje czyli parter i trzy piętra, planowano także domki parterowe i nieliczne budynki wysokie. Zaplanowano wzniesienie kilku wieżowców 9- i 12-kondygnacyjnych oraz jednego 20-kondygnacyjnego. Poza tym zaplanowano budowę pawilonów handlowo-usługowych, kina, domu kultury, kościoła oraz hali sportowej. Cała zabudowa miała być okolona zielenią parkową, która miała łączyć się z zielenią wnętrz mieszkalnych.

Według założeń realizacja osiedla miała odbywać się w latach 1960-65. Już w 1961 roku przystąpiono do budowy pierwszego osiedla. Bieńczyce miały być terenem zielonym, przyjaznym dla obywateli z ogólnie dostępnymi lokalami użytkowymi, jednak ograniczenia technologiczne i finansowe oraz normy budowlane sprawiły, że z pierwotnych założeń niewiele udało się zrealizować. Ostatecznie bloki wybudowano na wysokość pięciu i jedenastu kondygnacji w układzie wieloklatkowym oraz plombowym. W szybkim czasie zabudowa Bieńczyc stała się typowa, a budowane tam bloki były powtarzane w innych częściach Krakowa.

Ostatecznie na terenie Bieńczyc powstały następujące osiedla: XX-lecia PRL (obecnie Albertyńskie), Jagiellońskie, Józefa Strusia, Kalinowe, Kazimierzowskie, Kościuszkowskie, Na Lotnisku, Niepodległości, Dąbrowszczaków (obecnie Przy Arce),Wysokie, a także Złotej Jesieni. W tej części Nowej Huty wyróżniającymi się obiektami architektonicznymi są kościół Arka Pana oraz budynek usługowy „Złota Jesień”.

Opracowanie:

Magdalena Smaga

Wybrane trasy

Trasa

Nowa Huta

Informacje:
Czytaj

Nowa Huta to najważniejsza kreacja urbanistyczna powojennego Krakowa i kluczowe osiągnięcie polskiej architektury okresu socrealizmu. Spacer poświęcony najstarszej części Nowej Huty przybliża historię rozwoju dzielnicy oraz pokazuje różnorodność polskiej architektury tego okresu. Oprócz Placu Centralnego przedstawia historię modernistycznego Bloku Szwedzkiego oraz Arki Pana w Bieńczycach.

Trasa

Stare Miasto

Informacje:
Czytaj

Krakowskie Stare Miasto rzadko kojarzone jest z modernizmem. Tymczasem po wielkim pożarze miasta w 1850 roku średniowieczny rdzeń Krakowa przeszedł radykalną wymianę zabudowy, którą kontynuowano w okresie międzywojennym. W centrum miasta wznoszono wówczas luksusowe kamienice, a w jego bezpośrednim sąsiedztwie wielkie budynki publiczne, siedziby banków i instytucji państwowych.

Trasa

Krowodrza

Informacje:
Czytaj

W okresie międzywojennym dawną podkrakowską wieś Krowodrza wypełniły luksusowe kamienice i wille. Osią nowego założenia była Aleja Juliusza Słowackiego, a sercem ozdobiony monumentalnymi nowoczesnymi budynkami Plac Inwalidów. Spacer pokazuje najciekawsze przykłady budownictwa mieszkaniowego tego okresu.

Organizator
Inicjatorzy
Wsparcie
Projekt współfinansowany ze środków Miasta Krakowa
Partnerzy