Willa Edmunda Rosenhaucha

  • 1
  • 2
  • 3
Budowlę zrealizowano w latach 1925–1927, według projektu Wacława Krzyżanowskiego. Jej właściciel – Edmund Rosenhauch był asystentem kliniki okulistycznej Uniwersytetu Jagiellońskiego, cenionym lekarzem pochodzenia żydowskiego. Zatrudnienie architekta świadczyło o nobilitacji społecznej Rosenhaucha. Inwestor wybrał jednego z najwybitniejszych krakowskich architektów. Budynek był jednym z pierwszych domów powstałych na początkowym odcinku ul. Lea. Został zaprojektowany jako dom jednorodzinny, jednak połowę parteru przeznaczono na praktykę lekarską właściciela. Prowadziło do niej osobne wejście umieszczone z lewej strony wgłębnego portyku fasady. Elewacja frontowa jest niezwykle monumentalna. Oś budynku wyznacza wgłębny, uskokowy portyk, którego podniebie ozdobiono kasetonami. Prowadzą do niego schody o tralkowej balustradzie. Fasada nie posiada innych podziałów pionowych. Horyzontalnymi akcentami są boniowany cokół oraz masywne belkowanie z wysoką attyką. Subtelnie rozmieszczone ornamenty podkreślają architekturę: krawędzie uskoków ozdobiono perełkowaniem, a pod gzymsem koronującym pojawił się motyw roślinnej plecionki. Projekt Krzyżanowskiego przewidywał ozdobienie środkowej części attyki dużym, wolutowym kartuszem z kielichem oplecionym eskulapem – symbolem medycyny. Elewacja ogrodowa jest mało reprezentacyjna. Jej główny akcent to wykusz dawnej jadalni z tarasem oraz schody prowadzące do ogrodu. Wnętrza willi rozwiązano bardzo funkcjonalnie. Najbardziej reprezentacyjnie ukształtowano centralny hol oraz trójbocznie zamknięty salon z wyjściem na taras. Pomimo historyzującego kostiumu budowla była jak na owe czasy nowoczesna – miała centralne ogrzewanie oraz garaż. O pierwotnym charakterze wnętrz świadczą jedynie zachowane drewniane schody oraz stolarka okienna.